Verhalen verbinden Een tienjarige jongen wilde judo leren, ondanks het feit dat hij zijn linkerarm was kwijtgeraakt door een vreselijk auto-ongeluk. De jongen kreeg les van een oude Japanse judomeester. De jongen deed het heel goed en daarom begreep hij niet waarom de meester hem na drie maanden nog maar één greep had geleerd. ‘Sensei’ vroeg de jongen op een dag, ‘moet ik niet wat meer grepen leren?’ ‘Dit is de enige greep die je kent, maar het is ook de enige greep die je nodig hebt.’ De jongen begreep er niets van, maar vertrouwde op zijn meester en ging door met trainen. Maanden later nam de Sensei de jongen mee naar zijn eerste toernooi en tot zijn grote verbazing won de jongen zijn eerste wedstrijd met het grootste gemak. De derde wedstrijd ging moeilijker maar toen de jongen uiteindelijk zijn ene greep gebruikte, won hij wederom. Uiteindelijk stond hij in de finale en zijn tegenstander was veel groter en sterker dan hij. Een tijdlang leek het er op dat de jongen het onderspit zou delven, de scheidsrechter was bang dat de jongen iets zou overkomen en wilde de wedstrijd staken, maar de Sensei stond er op dat de wedstrijd zou worden voortgezet. Even later maakte de grote sterke tegenstander een klein foutje, waardoor hij even kwetsbaar werd en meteen gebruikte de jongen zijn ene greep om zijn tegenstander vast te zetten en de jongen won het toernooi. Op weg naar huis was de jongenerg stil, maar uiteindelijk vatte hij moed en vroeg aan zijn leermeester: ‘Sensei, hoe kan het dat ik het toernooi win met maar één greep?’ ‘Je won om twee redenen’, zei de Sensei. ‘Op de eerste plaats beheers je de moeilijkste van alle judogrepen en op de tweede plaats, de enige verdediging tegen deze greep is dat je tegenstander je linkerarm grijpt. Zwakheid of kracht Frans de Vette