Verhalen als poorten naar de ziel             

                     De  oude ezel

            Er was eens een stokoude ezel.
            Op een dag viel hij in een oude droge waterput, waar hij niet meer uit kon.
            Toen de boer dit zag,  dacht hij bij zichzelf: Dit is een mooie manier om van 
            die oude nutteloze ezel af te komen. 
            Hij haalde zijn buurman erbij en ze begonnen de oude waterput dicht te gooien. 
            Toen de oude ezel merkte dat ze hem levend wilden begraven, werd hij pisnijdig
            en bij elke schep aarde die hij op zijn rug kreeg knarssetandde hij bij zich zelf: 
            Ik schud het van me af en ik ga er bovenop staan. 
            Ik schud het van me af en ik ga er bovenop staan.
            En dat deed hij. 
            En na een tijdje kwam hij met zijn kop boven de putrand uit 
            en even later stapte hij trots over de rand heen.